Vanaf oktober 1994 is in de gemeente Groningen een nieuwe structuur voor het sociaal-cultureel werk van kracht. Deze wordt gekenmerkt door een veranderde verhouding tussen de gemeente, de instellingen voor sociaal-cultureel werk en de bewoners in de wijk. In de nieuwe structuur vervullen de drie partijen een zelfstandige en gelijkwaardige positie, ook wel aangeduid als de WIG-driehoek.

De herstructurering heeft vier doelstellingen:

Het evaluatie-onderzoek bouwt deels voort op de tussenevaluatie (Ten Den & B. Bieleman, 1997). De vraagstelling is hoe de nieuwe structuur is vormgegeven en wordt ervaren door de drie partijen. Een tweede onderzoeksvraag is of de doelstellingen volgens de betrokkenen na vier jaar ook daadwerkelijk zijn behaald.

Het onderzoek laat zien dat het beeld van de WIG-driehoek, het model waarin de wijk, de instelling en de gemeente een zelfstandige en gelijkwaardige positie innemen, sinds de tussenevaluatie niet sterk is veranderd. Toen werd de nieuwe structuur echter nog het voor deel van de twijfel gegeven. Men was immers nog maar kort bezig en moest nog veel leren. Momenteel bestaat bij de meeste betrokkenen geen twijfel meer dat de structuur onvoldoende functioneert. Alhoewel men nog steeds achter de uitgangspunten van de herstructurering staat, is er in het algemeen ontevredenheid over de wijze waarop deze vorm hebben gekregen. Volgens de betrokkenen zijn de doelstellingen daardoor niet of niet voldoende gerealiseerd.

De conclusie is dat de herstructurering niet heeft gezorgd voor een verbetering van het sociaal-cultureel werk, ondanks de grote inzet van vrijwilligers, werkers, ambtenaren en ondersteuners. Dit heeft diverse oorzaken. Allereerst wordt in het rapport aandacht geschonk en aan het model zelf, waarin de partijen van elkaar geïsoleerd raken en de natuurlijke verhouding en verantwoordelijkheden tussen de partijen teniet worden gedaan. Vervolgens wordt ingegaan op overige aspecten die het functioneren van het driehoek onder druk zetten, zoals de gemeentelijke organisatie, het functioneren van de instelling en de herverdeling van de middelen.

Al is men ontevreden met het huidige model, toch zijn alle betrokkenen van mening dat vraaggestuurd welzijnswerk ook voor de toekomst noodzakelijk en gewenst is. Het rapport sluit dan ook af met een tiental aandachtspunten waarmee rekening moet worden gehouden bij de invulling van de vraagsturing in de toekomst.